22 zobowiązuje państwa – sygnatariuszy do podjęcia właściwych kroków w celu zapewnienia ochrony dziecku, ubiegającemu się o status uchodźcy lub też uznawanemu za uchodźcę w świetle prawa międzynarodowego. Europejska Konwencja Praw Człowieka z 1950 r. Protokół Czwarty do tej konwencji zabrania w art. 4 zbiorowego wydalania cudzoziemców. W Konwencji brak expressis verbis prawa do azylu. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka prawo to wywodzone jest z art. 3 Konwencji, stanowiącego nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Cudzoziemiec nie może zostać wydalony do kraju, w którym narażony byłby na traktowanie sprzeczne z art. 3, albo do kraju, w którym wprawdzie takie ryzyko nie istnieje, ale z powodu niewydolności systemu azylowego i/lub braku ujednoliconych reguł prawnych może nastąpić wydalenie do kraju trzeciego, w którym rzeczywiste ryzyko takiego traktowania występuje (ang. indirect refoulement)Barbara Kowalczyk, Polski system azylowy, s. 32. Art. 3 Protokołu nr 4 zakazuje wydalania obywateli oraz pozbawiania ich prawa wjazdu na terytorium swojego państwa. A contrario dopuszczalna jest odmowa wjazdu cudzoziemca oraz możliwość jego wydalenia. Tamże, s.