Prawdziwa pustka i subtelna rzeczywistość (; kor. 진공묘유 chingong myoyu; jap. shinkū myoyū; wiet. chân không diệu hữu) – termin buddyjski związany początkowo ze szkołą tiantai, a później także ze szkołą chan.
Z filozofii tiantai określenie to przejął mistrz chan Yongjia Xuanjue (665–713). Zgodnie z nim, gdy mówi się, że coś jest rzeczywiste, to nie jest to względnie rzeczywiste. Jeśli mówi się, że coś jest puste, to nie jest to względnie puste. To, co jest rzeczywiste, jest puste. To, co jest puste, jest rzeczywiste.
Ta identyfikacja pustego i rzeczywistego osiągnięta jest przez absolutny umysł, który jest wolny od wszelkich dychotomii. Jest to powstanie stałej świadomości, która jest świadoma samej siebie i nie jest różna od zwykłego umysłu.
Na ten temat IX-wieczny mistrz chan Daning Daoguan powiedział Niemyślenie jest źródłem. Nietrwanie jest podłożem. Subtelna rzeczywistość jest działaniem. Rzeczywista pustka jest substancją. Dlatego możemy powiedzieć, że wszędzie na ziemi znajduje się rzeczywista pustka. Wszystkie rzeczy we wszechświecie są działaniem subtelnej rzeczywistości. Później dodał do tego Kto jest zdolny to przyjąć?