Niezawodną cechą rozpoznawczą lejkoporka olszowego są rurki daleko zbiegające na trzon. Miąższ W kapeluszu żółtawy, lekko siniejący, w trzonie wkrótce brązowawy. Wysyp zarodników Ochrowobrązowy Cechy mikroskopowe Zarodniki eliptyczne, gładkie, o rozmiarach 5–7 × 4–4,5 µm.
Występowanie i siedlisko Najwięcej stanowisk podano w Europie, poza nią nieliczne w Ameryce Północnej i Azji. W Polsce podano wiele stanowisk, ale jest dość rzadki. Na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski ma status gatunku rzadkiego – potencjalnie zagrożonego z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych. Aktualną listę stanowisk podaje internetowy atlas grzybów.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Owocniki od sierpnia do października pod olszami, na bagnach i torfowiskach, na brzegach stawów i strumieni, w wilgotnych miejscach w lasach.
Przypisy
Kategoria:Krowiakowate Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski