Poniżej został dodany następujący komentarz co do możliwości uruchomienia zakładu: „Do uruchomienia należy przeprowadzić gruntowny remont budynków i urządzeń przemysłowych, przy użyciu dużego kapitału, fachowców i siły roboczej”.
Inwentaryzacja browaru przeprowadzona 20 września 1946 roku opisała ten zakład w następujący sposób: „Budynek słodowni całkowicie spalony i zbombardowany; budynek browaru zniszczony, z cegieł, dwupiętrowy, dach spalony, budynki siłowni i rozlewni murowane z cegieł, oba dwupiętrowe, dachy spalone, budynek kotlarni murowany z cegieł, dach spalony, budynek administracji piętrowy, murowany z cegieł, część domu rozbita przez bombę”. Wojnę przetrwały w dobrym stanie jedynie budynki: gospodarczy, obciągu beczkowego, stajnia oraz bednarnia. Niestety miasto po wojnie znajdowało się na odległej prowincji, brakowało funduszy, kadry, toteż zamiast przystąpić do uruchomienia nadającego się do remontu zakładu, pozostawiono go na najpierw na pastwę losu, a następnie wyposażenie zaczęto demontować i wywozić do browarów w Gdańsku, Szczecinie i Warszawie. Aluminiowe kadzie z Braniewa trafiły w 1952 roku aż do zakładu w Zielonej GórzeSławomir Dryja Browary Ziem Zachodnich i Północnych w latach 1945–1951, tom 2 Katalog, 2023, s. 508.