Wprowadzenie chrześcijaństwa około roku 1000 przyczyniło się do kontaktów Norwegii ze średniowieczną Europą, a co za tym idzie, wpłynęło na rozwój hagiografii i kronikarstwa. Silnie powiązania z tradycją ustną i liczne wpływy z Islandii począwszy od czasów króla Håkona Håkonssona (zwanego również Haakonem IV Starym) w XII wieku aż do początków XIV wieku zapoczątkowały aktywny okres dla literatury norweskiej. Ważnymi dziełami z tego okresu stały się Historia Norvegiæ i Kongespeilet (Konungs skuggsjá).
Czterystuletnia noc 1380-1814
Literatura okresu baroku Rozwój literatury norweskiej w znaczeniu odrębnej tradycji narodowej był w okresie Unii Kalmarskiej oraz późniejszej unii duńsko-norweskiej (1387–1814) silnie ograniczony. Henryk Ibsen określił ten czas mianem „czterystuletniej nocy”. W XVI wieku język staronorweski jako język pisany wymarł. W ciągu kolejnych stuleci język duński wyparł norweski z piśmiennictwa i administracji, a politycznym i kulturalnym centrum państwa stała się Kopenhaga, dokąd Norwegowie wyjeżdżali na studia. W 1537 roku do Norwegii dotarła reformacja, która dodatkowo umocniła wpływy duńskiej kultury.