Jako jedyne ze wszystkich stworzeń człowiek jest nieposłuszny naturze – przejawia się to np. w odwróceniu prawa miłości płciowej. Przedstawione jest to za pomocą obszernej alegorii: Natura określiła prawa dla Wenus, jej męża Hymeneusa (małżeństwa) i syna Kupidyna, Wenus jednak łamiąc te prawa związała się z Antigameusem, z którym spłodziła Jocusa (żart). Zdradzony Hyemeneus zasiada po prawicy Natury razem z pogrążoną we łzach Skromnością.
W dalszej części poematu Natura przywołuje Geniusza (pochodzenie i znaczenie tej postaci nie zostało dotychczas całkowicie wyjaśnione), który maluje na pergaminie szeroką alegoryczną panoramę świata, postacie egzemplaryczne starożytności reprezentujące zalety (np. Helenę, Turnusa, Cycerona) i wady (np. Sinona, Enniusza, Pakuwiusza). Geniusz rzuca klątwę na wszystkich grzeszników, po czym narrator budzi się, uświadamiając sobie, że cała wizja była tylko snem.
Anticlaudianus Koncepcja teologii Alan z Lille dążył do przekształcenia teologii w naukę formalną na wzór Elementów Euklidesa.