Gaspare Luigi Pacifico Spontini (ur. 14 listopada 1774 w MaiolatiNazwę miejscowości na cześć Spontiniego zmieniono na Maiolati Spontini koło Jesi, zm. 24 stycznia 1851 tamże) – kompozytor i dyrygent włoski.
Życiorys Spontini był jednym z pięciorga dzieci biednych rodziców. Dopóki nie odkryto jego talentu muzycznego, zamierzał zostać księdzem, jak jego bracia. Od 1793 do 1795 studiował w Conservatorio della Pietà dei Turchini w Neapolu u Giacomo Tritto, dla tutejszych też teatrów oraz w Rzymie wystawiał – bez powodzenia – swe początkowe opery pisane pod wpływem rad Niccolò Piccinniego i Cimarosy.
Pędząc awanturnicze życie, przybył do Paryża (1803), gdzie zdołał wystawić kilka swoich oper (Milton, Julia), także bez żadnego powodzenia. Znalazłszy protektorkę, gdyż od 1805 był nadwornym kompozytorem cesarzowej Józefiny, napisał Westalkę (1807), która przyniosła mu olbrzymią sławę i uzyskała długotrwale powodzenie. Opera ta była podziwiana zarówno przez współczesnych mu kompozytorów jak Luigi Cherubini i Giacomo Meyerbeer oraz późniejszych jak Hector Berlioz czy Richard Wagner. Spontini stał się ulubionym kompozytorem Napoleona i ówczesnego społeczeństwa paryskiego.