Jan Kanty Lorek (ur. 20 października 1886 w Błażejowicach, zm. 4 stycznia 1967 w Sandomierzu) – polski duchowny rzymskokatolicki, członek Zgromadzenia Księży Misjonarzy, administrator apostolski diecezji sandomierskiej w latach 1936–1946, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1946–1967.
Życiorys mały|Tablica pamiątkowa w kościele Trójcy Przenajświętszej w Wiśniczach, w którym Jan Kanty Lorek został ochrzczony Urodził się 20 października 1886 w Błażejowicach. Kształcił się w Małym Seminarium, a następnie w Instytucie Teologicznym Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie. 27 września 1907 złożył śluby zakonne, a 2 lipca 1911 w katedrze na Wawelu został wyświęcony na prezbitera przez biskupa Anatola Nowaka.
W latach 1912–1916 pełnił funkcję dyrektora zakładu dla sierot w Czernej, a następnie zarządzał Domem Wychowawczym im. Ks. Siemaszki w Krakowie. W latach 1915–1917 był żołnierzem armii niemieckiej, a w latach 1917–1918 duszpasterzem polskich robotników w Niemczech. W 1920 uczestniczył w przygotowaniach do plebiscytu na Śląsku. W 1930 został superiorem i proboszczem parafii Świętego Krzyża w Warszawie.