Dominique-Georges-Frédéric Dufour de Pradt (ur. 23 kwietnia 1759 w Allanche, zm. 18 marca 1837 w Paryżu) – francuski duchowny i dyplomata, rezydent w Księstwie Warszawskim w roku 1812, w latach 1809–1815 arcybiskup Mechelen. Święcenia kapłańskie przyjął w czerwcu 1783. Sakrę biskupią otrzymał 2 lutego 1805.

Biografia Pradt przyjął święcenia kapłańskie w 1783 r. , a w 1789 r. duchowni Normandii wysłali go na zgromadzenie Stanów Generalnych („États-Généraux”) jako wikariusza generalnego arcybiskupa Rouen, Dominique’a de La Rochefoucauld, gdzie dał się poznać jako ultrakrólewski. Po rozwiązaniu Zgromadzenia Konstytucyjnego udał się do Hamburga, a następnie do Münster, skąd zwalczał rewolucję francuską w dwóch broszurach ( L'antidote au congrès de Rastadt, 1798 i La Prusse et sa neutralité, 1800).

Powróciwszy do Paryża w 1800 r., udało mu się, dzięki pomocy swojego krewnego Gérauda-Christophe'a-Michela Duroca (1772–1813), najbliższego powiernika Napoleona, wkupić się w łaski Napoleona do tego stopnia, że ​​został mianowany jałmużnikiem, a 15 grudnia 1804 r . biskupem Poitiers. Papież Pius VII wyświęcił go na biskupa 2 lutego 1805 roku.