Przychylność Talleyranda zaowocowała mianowaniem Pradta kanclerzem Legii Honorowej 7 kwietnia 1814 r.

Po drugiej restauracji, 16 września 1815 r., zrzekł się arcybiskupstwa Mechelen w zamian za dożywotnią rentę w wysokości 12 000 franków. Jako członek Izby (1827–1828) opowiadał się po stronie opozycji. Po rewolucji lipcowej okazał się zwolennikiem „dynastii orleańskiej”. Prawie zapomniany, zmarł w 1837 roku w zamku Vedrine.

Po wojnach napoleońskich opublikował serię książek, w których przedstawiał Rosję jako mocarstwo „despotyczne” i „azjatyckie” spragnione podboju Europy.

Bibliografia

Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Francji w Księstwie Warszawskim Kategoria:Urodzeni w 1759 Kategoria:Zmarli w 1837 Kategoria:Wielcy Kanclerze Legii Honorowej Kategoria:Francuscy biskupi katoliccy