Dezintegracja grupy (1929–1939) Zanikają tak charakterystyczne dla Skamandra tendencje optymistyczno-witalistyczne oraz zaczyna słabnąć więź grupowa. Dochodzi do tego głównie na tle stosunku poszczególnych poetów do obozu sanacyjnego – zamachu majowego i autorytarnych rządów Piłsudskiego, wyborów brzeskich, rozpadu obozu sanacji po śmierci Marszałka. Iwaszkiewicz i Lechoń objęli stanowiska dyplomatyczne za granicą. Pomimo to w świadomości społecznej znacznie dłużej utrzymuje się przeświadczenie o ścisłym powiązaniu grupy.
Główne cechy Bezprogramowość, związana z postulatem wolności; według Skamandrytów programy jedynie ograniczają poezję (stąd zamiłowanie wobec koncepcji witalizmu oraz talentyzmu), programów literacko-poetyckich jest tyle, ile literatów i pisarzy Koncepcja poety słowiarza, rzemieślnika słowa, niewynoszącego się ponad tłum poety-uczestnika Zachwyt nad życiem (również jego stroną biologiczną) i codziennością, zwrot ku sprawom „szarego” człowieka, najważniejsza jest teraźniejszość, nie przeszłość i przyszłość Elementy języka potocznego, stosowanie kolokwializmów, neologizmów i wulgaryzmów Nawiązanie do tradycji i dorobku kulturowego Fascynacja tłumem i jego potęgą oraz nowoczesnością Nawiązania do filozofii poprzedniej epoki, szczególnie do założeń H. Bergsona (witalizm, biologizm), oraz F.