Historia akustycznej gitary siedmiostrunowej Siedmiostrunowa gitara rosyjska wywodzi się ze stroju gitary angielskiej oraz konstrukcji gitary hiszpańskiej. Pod koniec XVIII w. w Rosji osiadali włoscy i francuscy gitarzyści grający na 5-strunowych gitarach, jak Giuseppe Sarti, Carlo Cannobio czy Jean-Baptiste Hainglaise, z drugiej strony przyjeżdżali niemieccy i czescy muzycy grający na 6- lub 7-chórowych gitarach angielskich, jak pochodzący z Czech Ignác František Held (notabene uprzednio żołnierz w służbie Rosji, później Rzeczypospolitej, a także uczestnik insurekcji kościuszkowskiej). Czesko-polski strój sześciochórowej gitary angielskiej G-H-d-g-h-d′ przyczynił się do powstania 7-strunowej gitary rosyjskiej poprzez dodanie najgrubszej struny D (przez co uzyskano taki sam strój, jak siedmiostrunowej gitary angielskiej używanej na terenie Czech i Polski). Powstanie tej gitary przypisuje się właśnie czeskim gitarzystom działającym również na polskim terenie, którzy następnie osiadali w Rosji. Pierwszą szkółkę na ten instrument wydał w 1798 r. Ignác František Held, współcześnie najczęściej uważany za wynalazcę, a w każdym razie pierwszego propagatora tej 7-strunowej gitary rosyjskiej. Instrument był niezwyke popularny w Rosji jeszcze w XX w.