W marcu 1955 zamówiono pierwszą serię produkcyjną pod oznaczeniem F11F-1 (zmienionym w 1962 na F-11A). Próby startów i lądowań na lotniskowcu rozpoczęły się 4 kwietnia 1956 r. z pokładu USS „Forrestal”.
Oprócz wariantu podstawowego, zaprojektowano także „zaawansowaną” wersję myśliwca F11F-1F Super Tiger z silnikiem o większej mocy. US Navy zgodziła się na produkcję dwóch prototypów pod oznaczeniem F11F-2. Pierwszy lot „Super Tygrysa” odbył się 25 maja 1956 roku, już w jednym z pierwszych lotów osiągnięto prędkość 1,44 Macha. Drugi prototyp otrzymał silnik o jeszcze większej mocy, przedłużono w nim kadłub i zmieniono konfigurację wlotów powietrza – ten zmodyfikowany samolot osiągnął prędkość 2,04 Ma na wysokości 25 000 metrów, jednak Marynarka Wojenna nie zdecydowała się zamówić tej wersji. Zakłady Grummana starały się zainteresować tym samolotem USAF oraz siły powietrzne Japonii, Niemiec i Kanady, jednak ostatecznie państwa te wybrały samolot Lockheed F-104 Starfighter.