Książę Boris Iwanowicz Kurakin, ros. Борис Иванович Куракин (ur. w Moskwie, zm. w Paryżu) – pierwszy stały rosyjski ambasador i jeden z najbliższych współpracowników Piotra Wielkiego. Był szwagrem cara. Od 1722 roku do 1727 kontrolował całość rosyjskiej dyplomacji, choć formalnie jej szefem był w latach 1706–1734 Gawriłło Gołowkin.
Życiorys Kurakinowie byli jedną z najpotężniejszych rodzin moskiewskich. W 1683 Boris Kurakin zaczął uczestniczyć w wojennych zabawach carewicza Piotra. W latach 1695–1696 brał udział w kampanii azowskiej. W 1697 został wysłany do Włoch, by zgłębiać tajniki nawigacji.
Jego długa kariera dyplomaty zaczęła się w 1707, gdy wysłano go do Rzymu z misją przekonania papieża (Klemensa XI), by nie uznał wyboru współpracownika Szwedów Stanisława Leszczyńskiego na tron Polski. W 1709 Kurakin został dowódcą jednego z najlepszych w carskiej armii Regimentu Siemionowskiego i dowodził nim w bitwie pod Połtawą.