Eryk II Pamiętny (jęz. duń. Erik 2. Emune) (ur. ok. 1090, zm. 18 września 1137) – król Danii (1134-1137) z dynastii Estridsenidów.
Urodzony około 1090. Najmłodszy, nieślubny syn króla Danii Eryka I, zwanego Zawsze Dobry (duń. Ejegod), imię matki Eryka II nie jest znane. Jego starsi, przyrodni bracia to Kanut Lavard, Harald Włócznia i Benedykt.
Ojciec Eryka II, król Eryk I w 1099 udał się na krucjatę do Ziemi Świętej, zmarł na Cyprze w 1103. Po śmierci Eryka I władzę w Danii przejął brat zmarłego króla – Niels zwany Starym, który odsunął od władzy Haralda Włócznię, wyznaczonego regentem na czas nieobecności Eryka I.
Wydawało się, że synowie Eryka I pogodzili się z powstałą sytuację i uznali swego stryja za prawowitego władcę Danii, jednak zmieniło się to diametralnie, gdy w 1131 z ręki Magnusa Silnego (syna króla Nielsa, działającego z poduszczenia swego ojca) zginął Kanut Lavard, który zdobywszy w kraju własną pozycję stanowił zagrożenie dla planów dynastycznych króla Nielsa. Zabójstwo brata dało Erykowi II powód do wystąpienia przeciwko władzy Nielsa, od którego po zabójstwie bratanka odwróciła się część możnych i duchowieństwa. Jeszcze w tym samym 1131 roku, przy poparciu opozycji i za zgodą cesarza Lotara III, Eryk II został koronowany na antykróla.