Ulica Żytnia – ulica w warszawskiej dzielnicy Wola.
Historia thumb|left|Wschodni odcinek ulicy z fragmentem nieistniejącego Centralnego Dworca Autobusowego PKS, ok. 1971 Ulica jest dawną drogą narolną, biegnącą pomiędzy polami Starej Warszawy a polami należącymi do sióstr brygidek z Nowolipia. W 1770 została przecięta okopem Lubomirskiego, a jej część wschodnia leżąca w obrębie wałów, została uregulowana i stała się ulicą. Nadana w tym samym roku nazwa pochodzi od sąsiednich pól obsianych żytem.
W 1792 na działce przy ulicy Żytniej róg Młynarskiej założono cmentarz ewangelicko-reformowany.
Po 1875 ulicę uregulowano od Okopowej do Młynarskiej.
W dwudziestoleciu międzywojennym ulicę dwukrotnie przedłużano w kierunku zachodnim: ok. 1928 od Młynarskiej do Tyszkiewicza, a ok. 1938 – do ulicy Płockiej.
W czasie powstania warszawskiego ulica była miejscem ciężkich walk obronnych zgrupowania „Parasol”. Została upamiętniona w tekście piosenki powstańczej Pałacyk Michla.
Większość zabudowy ulicy została zniszczona w 1944.
Po wojnie do 1979 przy ul. Żytniej 15/17 działał Centralny Dworzec Autobusowy PKS (zastąpił go otwarty w styczniu 1980 Dworzec Zachodni PKS).