Jan IV de Montfort (ur. 1295, zm. 16 września 1345 w zamku Hennebont) – książę Bretanii, hrabia de Montfort, czwarty syn księcia Artura II, a pierwszy z jego drugą żoną Jolantą, hrabiną de Montfort, córką Roberta IV, hrabiego de Dreux.
Po śmierci matki w 1322 r. został hrabią de Montfort. W 1329 r. w Chartres poślubił Joannę Flandryjską (ok. 1295 – wrzesień 1374), córkę Ludwika Flandryjskiego, hrabiego de Nevers i Joanny, córki Hugona IV, hrabiego Rethel. Jan i Joanna mieli razem syna i córkę: Jan V Zdobywca (1340 – 1 listopada 1399), książę Bretanii Joanna (1341 – po 20 października 1399), żona Ralpha Basseta, 4. barona Basset de Drayton W 1341 r. zmarł bezpotomnie najstarszy brat Jana, książę Jan III Dobry. Jego śmierć przypadła na początek wojny stuletniej między Anglią a Francją. Rozpoczęła się też wojna o sukcesję bretońską. Francuzi wysunęli kandydaturę Joanny de Penthievre i jej męża Karola de Blois. Joanna była córką Gwidona, drugiego syna Artura II. Anglicy wysunęli natomiast kandydaturę właśnie Jana de Montfort, który ogłosił się księciem Bretanii jako "Jan IV". Od króla Anglii Edwarda III otrzymał parowski tytuł hrabiego Richmond.