Przełącznik ten oparty jest na polieterze do którego przyłączono na obu końcach cząsteczkę antracenu:
400px|Eter koronowy z antracenem, Desvergne, 1978
Jakkolwiek związek ten nie jest ściśle biorąc bezpośrednio przełączalny, posiada on po naświetleniu ultrafioletem powodującym jego cyklizację, zdolność kompleksowania dwóch kationów metali alkalicznych. Po utworzeniu się kompleksu jest on stabilny również po wyłączeniu źródła światła ultrafioletowego. Pierwotną strukturę związku można przywrócić działając na niego związkiem silniej kompleksującym "złapane w pułapkę" kationy metalu, co powoduje też rozerwanie się pierścienia eteru koronowego.
W 1980 Isamu Yamashita i współpracownicy zsyntetyzowali związek, w którym struktura antracenu jest od razu wbudowana w pierścień eteru koronowego. Związek ten posiadał już bezpośrednią zdolność wiązania kationów metali po naświetleniu i uwalnianiu ich po wyłączeniu źródła światła:
200px|Korona antracenowa, Misumi, 1980
Nie był to jednak wciąż związek, który rzeczywiście miał dwa termodynamicznie stabilne stany.