W takich miejscach zwykle duże powierzchnie zajmują wychodnie skał i kamienisto-żwirowego podłoża, a wysokość krzewów nie przekracza 1 m.
Do cech charakterystycznych drzew rosnących w formacji należy jasne zabarwienie pni (stąd jej nazwa), często beczkowate lub butelkowate zgrubienie pni, twarde drewno, niewielkie, kseromorficzne liście opadające w porze suchej, zwykle cierniste pędy i parasolowate korony. Drzewa w caatindze z reguły rosną luźno, tworząc las bardzo świetlisty i niski – wysokość drzew rzadko przekracza 12 m, a maksymalnie osiąga 20 m. Zarówno drzewa jak i krzewy mają często pędy silnie poskręcane, krzewy są zwykle trudnymi do przebycia bardzo ciernistymi suchoroślami, tworzącymi w dodatku zbiorowiska wymieszane z różnej wielkości kaktusami. Warstwa przyziemna rozwija się w miejscach pozbawionych roślin drzewiastych i tworzą ją sztywnolistne sukulenty, w tym: agawy Agave, bromeliowate Bromeliaceae (nierzadko o rozetach liściowych osiągających 2 m wysokości) i niskie kaktusy, zwłaszcza opuncje Opuntia, Pilosocereus, Melocactus i pałczaki Cereus. Gdy po suchej zimie pojawiają się opady, zwykle gwałtownie rozwija się efemeryczna warstwa roślin zielnych pokrywająca wówczas ziemię łanami kwiatów. Tworzona jest ona przez efemeroidy – rośliny cebulowe i bulwiaste oraz rośliny jednoroczne.