thumb|333px|Schemat nadajnika iskrowego mały|Nadajnik Hertza Nadajnik iskrowy – rodzaj nadajnika służącego wytwarzaniu fal radiowych, który wykorzystywany był szczególnie przy telegrafie bezprzewodowym w pierwszych dwóch dekadach rozwoju radia, szczególnie przy praktycznych demonstracjach. Nadajnik iskrowy jest najstarszym typem nadajnika radiowego. Był głównym typem używanym w erze telegrafii bezprzewodowej, pierwszych trzech dekadach radia, od 1887 do końca I wojny światowej.
Podstawowa cecha nadajników iskrowych Podstawową cechą nadajników iskrowych jest to, że generują one serię krótkich przejściowych impulsów fal radiowych. Nie są w stanie wytworzyć ciągłych fal używanych do przenoszenia dźwięku we współczesnej transmisji radiowej AM lub FM. W związku z tym nadajniki iskrowe nie mogły być wykorzystywane do przesyłać dźwięku. Były wykorzystywane do przesłania informacji drogą radiotelegraficzną. Nadajnik włączany i wyłączany był przy pomocy klucza telegraficznego, wytwarzając impulsy fal radiowych. Dzięki temu możliwe było przeliterowanie wiadomości tekstowej alfabetem Morse’a.