Onofrio José Manuel da Câmara d’Atalaia (10 kwietnia 1747) – kardynał prezbiter bez tytułu; patriarcha Lizbony Luis Antonio Fernández de Córdoba Portocarrero (18 grudnia 1754) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Toledo i prymas Hiszpanii Nicholas de Saulx-Tavannes (5 kwietnia 1756) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Rouen Francisco de Solís Folch de Cardona (5 kwietnia 1756) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Sewilli Francisco de Saldanha da Gama (5 kwietnia 1756) – kardynał diakon bez tytułu
Po jednym spośród nieobecnych kardynałów mianowali Klemens XI (d’Alsace) i Klemens XII (Lamberg), pozostali byli nominatami Benedykta XIV.
Frakcje w Kolegium Kardynalskim Kolegium Kardynalskie podzielone było na następujące ugrupowaniaPastor, s. 145-147.: „Anziani” („Starzy”) – partia kardynała Neri Corsiniego, bratanka papieża Klemensa XII, grupująca nominatów jego wuja (d’Elci, Gudagni, Spinelli, Sacripante, Rezzonico, Passionei i Mosca). tzw. Unia Koron – czyli partia austriacko-francuska, grupująca kardynałów reprezentujących interesy tych dwóch sprzymierzonych ze sobą mocarstw. Składała się z dwóch mniejszych frakcji: frakcja francuska – po śmierci kardynała Tencin 2 marca 1758 francuscy kardynałowie pozostawali bez przywódcy. Na konklawe przybyło ich tylko dwóch: Luynes i Gesvres.