Svante August Arrhenius (ur. 19 lutego 1859 w Uppsali, zm. 2 października 1927 w Sztokholmie) – szwedzki chemik i fizyk, jeden z twórców chemii fizycznej.
Życiorys Studiował w Uppsali i został docentem chemii fizycznej. Opracowywał teorię dysocjacji elektrolitycznej. Zajmował się właściwościami toksyn i antytoksyn, kinetyką chemiczną (m.in. równanie Arrheniusa), badaniem temperatur planet i korony słonecznej oraz badaniem zorzy polarnej. W latach 1897–1905 był rektorem Uniwersytetu w Sztokholmie (ówcześnie ). W 1903 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za opracowanie teorii dysocjacji elektrolitycznej. W 1907 stworzył teorię panspermii dotyczącej pochodzenia życia na Ziemi. Od 1919 był członkiem zagranicznym Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk.
Obszary badań poza chemią fizyczną właściwości toksyn i antytoksyn, badania zorzy polarnej, badania temperatur planet i korony słonecznej, przyczyny zmian klimatu Ziemi w przeszłości (sformułował hipotezę globalnego ocieplenia).