Po powrocie do Anglii znów stał się dyplomatą. W latach 1879–1881 był brytyjskim ambasadorem w Petersburgu, a potem od 1881 do 1884 w Stambule. W 1884 spełnił marzenie swojego życia i został wicekrólem Indii. Po czteroletniej kadencji powrócił do Europy, stał się 1. markizem Dufferin i Ava i został ambasadorem we Włoszech (1888–1891), a następnie we Francji (1891–1896). Następnie poświęcił się pracy naukowej na szkockich uczelniach, bez większego powodzenia próbował także sił w interesach. Zmarł w 1902 r. w swoich północnoirlandzkich dobrach rodowych.
Wczesne lata życia Przyszły lord Dufferin i Ava urodził się jako Frederick Temple Blackwood. Był synem Prince’a Blackwooda, 4. barona Dufferin i Claneboye, i Helen Sheridan, córki Thomasa Sheridana. Ze strony ojca Frederick był potomkiem szkockich osadników, którzy przenieśli się do irlandzkiego hrabstwa Down w XVII w. Blackwoodowie byli wielkimi posiadaczami ziemskimi o wielkich wpływach w okolicy. W 1763 r. zostali baronetami, a w 1800 r. parami Irlandii jako baronowie Dufferin i Claneboye. Dufferinowie mieli również wpływy w brytyjskiej Izbie Gmin, gdyż kontrolowali okręg wyborczy Killyleagh.