Sposoby specyfikacji argumentów Składania języka programowania określa sposób specyfikacji argumentów przy wywołaniu określonego podprogramu. Najczęściej podaje się listę argumentów ujętą w nawiasy po nazwie podprogramu, np. „podprogram(arg1, arg2, …, arg_n);”. Przykładowe języki to: C, C++, Pascal, PL/1, Ada, ALGOL i wiele innych. W pewnych językach lista ta nie musi być ujmowana w nawiasy. Jest to więc specyfikacja pozycyjna argumentów, w której to, który argument zostanie skojarzony z którym parametrem decyduje pozycja na liście. Niektóre języki, np. Visual Basic, umożliwiają przypisania argumentu do parametru poprzez identyfikator parametru. Nie ma wtedy znaczenia kolejność specyfikacji argumentów, np. „podprogram parametr3=arg1 parametr2=arg2 paramter1=arg3”.
Rodzaje argumentów Argumenty mogą zostać podzielone na dwie zasadnicze grupy: argumenty wymagane muszą zostać wyspecyfikowanie w wywołaniu podprogramu, argumenty opcjonalne mogą zostać wyspecyfikowanie wywołaniu podprogramu, lub mogą zostać pominięte;