Standaryzowany system numeracji modeli pojazdów był używany dla państwowych wytwórni samochodów w Związku Radzieckim, a obecnie używany jest nadal przez część producentów w Rosji.
Początkowo do II wojny światowej nie było jednolitego systemu oznaczeń, a zazwyczaj stosowano skrót nazwy wytwórcy i kolejne liczby oznaczające model. Stąd istniały samochody o takich samych oznaczeniach liczbowych (KIM 10, JaG-10)Lew M. Szugurow, Awtomobili Rossii i SSSR. Cz.1, Moskwa, 1993, (ros.), s.176.
Stary system numeracji Stary system był wprowadzony tuż po II wojnie światowej i używany do 1966 roku, kiedy został zastąpiony nowym systemem. Pozostał on jednak nadal w użyciu dla niektórych produkowanych starych modeli (najdłużej dla autobusu LAZ-695 - do 2006).
Zgodnie ze starym systemem nazwa modelu składała się z maksymalnie trzech cyfr poprzedzonych nazwą wytwórcy (skrótem nazwy fabryki lub marką). Każdy producent otrzymał pulę numerów do wykorzystywania, lecz zdarzały się odstępstwa, gdyż modele, których produkcję przenoszono do innego zakładu, zachowywały dotychczasowy numer, z nowym skrótem (np. GAZ-69 i UAZ-69, JaAZ-200 i MAZ-200). Nowo tworzone zakłady przejmowały też zakres numerów poprzedników, w których likwidowano produkcję (np.