Giulio Natta (ur. 26 lutego 1903 w Imperia, zm. 2 maja 1979 w Bergamo) – włoski chemik, noblista.
Od 1933 do 1935 był profesorem chemii na Uniwersytecie w Padwie, od 1936 do 1938 był dyrektorem Instytutu Chemii Przemysłowej w Turynie, od 1938 był profesorem i dyrektorem Instytutu Chemii Przemysłowej na Politechnice Mediolańskiej. Prowadził badania nad syntezą na skalę przemysłową wielu związków chemicznych, np. tlenku etylenu, alkenów, alkoholi. Za prace dotyczące stereochemii polimerów i stereospecyficznej polimeryzacji w 1963 r. (wspólnie z Karlem Zieglerem) otrzymał Nagrodę Nobla.
Dokonania W pierwszych pracach Natta zajmował się rentgenografią strukturalną i katalizą. W 1938 zaczął organizować we Włoszech badania związane z produkcją syntetycznego kauczuku. W 1953 Karl Ziegler opracował technologię otrzymywania polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE). Było to możliwe dzięki użyciu nowych katalizatorów metaloorganicznych, kompleksów tytanu i chlorku glinu. Katalizatory te umożliwiły obniżenie temperatury reakcji, zwiększyły stopnień konwersji monomeru a produkt miał lepsze własności mechaniczne, gdyż powstające łańcuchy polimeru nie miały rozgałęzień.