mały|Grób Andrzeja Rozmarynowicza na cmentarzu Rakowickim Andrzej Maria Rozmarynowicz (ur. 4 lutego 1923 w Krakowie, zm. 29 czerwca 1999 tamże) – polski prawnik, adwokat, senator I kadencji.
Życiorys Urodził się jako syn Bolesława (1891–1959) i Zofii z domu Kowenickiej (1895–1967). Miał siostrę Teresę (1928–1951). W czasie II wojny światowej był żołnierzem Związku Walki Zbrojnej (od 1941) i następnie Armii Krajowej (ps. „Andrzej”, służył w samodzielnym batalionie „Skała” i Kedywie). W AK uzyskał w 1944 stopień podporucznika.
Ukończył Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie, następnie zdał maturę w ramach tajnego nauczania. 1945 ukończył Szkołę Handlową w Krakowie, podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Odbył aplikację sadową, w 1947 zdał egzamin sędziowski. W 1949 podjął studia socjologiczne w Szkole Nauk Politycznych UJ. W 1952 został zatrzymany i następnie tymczasowo aresztowany za działalność w ramach konspiracyjnej i antykomunistycznej organizacji, więziony przez okres blisko roku. W 1954 otrzymał uprawnienia adwokata, w późniejszym czasie uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Przez wiele lat działał w Naczelnej Radzie Adwokackiej.