Poszczególne wyspy są niewielkie, rzadko dłuższe niż 4-5 kilometrów, kilkaset metrów szerokie i wznoszące się nie wyżej niż 2-3 metry ponad poziom morzaPodręczna miniencyklopedia, Collins 2003..
Japoński plan obronny Planując obronę archipelagu Japończycy musieli liczyć się z ogromnymi trudnościami, takimi jak naturalne utrudnienia w obronie niewielkich, płaskich i wąskich wysepek, pozbawionych jakichkolwiek przeszkód terenowych. Musieli brać również pod uwagę zły stan własnych sił morskich, które nie mogły wydzielić odpowiednio silnego zespołu, zdolnego do stoczenia zwycięskiej bitwy z amerykańską armadą inwazyjną. Mogli liczyć jedynie na niezbyt silne lotnictwo z baz na kilku wyspach oraz na zapał i zdeterminowanie żołnierzy oddziałów lądowych.
W skład tych ostatnich wchodziły (w styczniu 1944 roku): 6 i 2 Oddział Wydzielony Mórz Południowych, pododdział „A” 1 Brygady Desantowej oraz 3 Wydzielony Oddział Garnizonowy. Żołnierze tych formacji zostali rozdzieleni w sposób następujący: Kwajalein 1933 ludzi, Jaluit 620, Maloelap 404, Wotje 667, Mille 2530, Eniwetok 2586, Wake 2050 i Kusaie w Karolinach 3931.