mały|Grób Tadeusza Wąsowskiego na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Tadeusz Wąsowski, ps. „Tadzik” (ur. 26 lipca 1914 w Warszawie, zm. 15 sierpnia 2007) – polski żołnierz podziemia, podpułkownik WP w stanie spoczynku, w momencie śmierci był ostatnim żyjącym oficerem batalionu „Chrobry I”, w powstaniu warszawskim dowodził plutonem.
Życiorys Urodził się w rodzinie Władysława i Aleksandry Wąsowskich. W 1933 ukończył I Gimnazjum Miejskie im. gen. Sowińskiego. W latach 1933–1934 odbył zasadniczą służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii.
W momencie wybuchu II wojny światowej walczył jako uczestnik polskiej wojny obronnej 1939. Podczas okupacji niemieckiej był członkiem ZWZ/AK, uczestniczył w powstaniu warszawskim jako podporucznik w batalionie „Chrobry I”, gdzie dowodził plutonem. W sierpniu 1944, jego pluton dokonał między innymi zdobycia niemieckich magazynów na Stawkach, gdzie łupem powstańców padło działo przeciwpancerne z ciągnikiem z amunicją. Brał także udział w walkach w Banku Polskim, gdzie został ranny. Kanałami przeszedł ze Starego Miasta do Śródmieścia, pozostając w szpitalu na Powiślu, a następnie na ul.