Jan z Jani herbu Ostoja (ur. ok. 1400, zm. 29 marca 1461) – rycerz z ziemi nowskiej, współtwórca Związku Pruskiego, członek Towarzystwa Jaszczurczego, przywódca w wojnie 13-letniej, starosta środkowego Pomorza, starosta gniewski. W dowód uznania za zasługi w walkach z zakonem krzyżackim został mianowany przez króla Kazimierza IV Jagiellończyka 10 maja 1454 r. pierwszym wojewodą pomorskim. Pełnił tę funkcję aż do swojej śmierci. W roku 1457 otrzymał w posesję miasto Starogard Gdański, a w roku 1458 wsie Rabelnaw, Robaw, Pancze, Wonental, Szwarczenwalt, Weisenwalt, Moealwalt i LandesendeSeweryn Uruski, Rodzina, Herbarz szlachty polskiej, T. 5, s. 344 (e str. 348).. Był bratem ciotecznym Mikołaja Szarlejskiego herbu Ostoja, wojewody inowrocławskiego, kujawskiegoKarol Górski, Pomorze w dobie wojny trzynastoletniej, Poznań 1932, s. 108 (112)..
Legenda mały|Pomnik Jana z Jani w Starej Jani
Legenda o rycerzu Janie z Jani przytacza wielkiego feudała, polityka, rycerza walczącego z Zakonem Krzyżackim. Mieszkał w swoim zamku w którym okoliczna ludność mogła się uchronić przed napadami krzyżackimi. Wiele razy zapuszczał się Jan z Jani w teren nieprzyjaciela, badając teren i obserwując fortyfikacje nieprzyjaciela.