W praktyce adwokackiej uczył zawodu przyszłych prawników. Aplikację w jego kancelarii uzyskali m.in. Józef Zmitrowicz, Stanisław Węsławski, Kazimiera Łuczywek-Ilcewiczówna oraz inni. W procesach politycznych lat 30. wygłaszał skuteczne mowy obrończe jako mecenas – był obrońcą działaczy akademickich (głównie powiązanych z ugrupowaniami lewicowymi), w procesie politycznym w 1936 w Sądzie Okręgowym w Wilnie oraz w 1937 w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie.
Członek Związku Ludowo-Narodowego i Stronnictwa Narodowego.
W kampanii wrześniowej w 1939 został zmobilizowany do służby wojskowej, po zakończeniu walk powrócił do Wilna i poświęcił czas rodzinie (żona i dwie córki). Po zajęciu Wilna przez wojska litewskie udzielał pomocy mieszkańcom miasta, którzy nie znali języka litewskiego wprowadzonego oprócz administracji również do sądownictwa wbrew międzynarodowym przepisom mówiącym o bezpośredniości przewodu sądowego. Swoją działalnością w 1940 naraził się szowinistycznym organizacjom litewskim.
W 1940 udzielał pomocy polskim teatrom w Wilnie, prowadząc sprawy administracyjne – po zamknięciu Teatru Dramatycznego na Pohulance wystąpił z protestem do władz i udzielał pomocy bezrobotnym artystom w poszukiwaniach innego zajęcia.