Przyczynił się do założenia Polskiego Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie w Edynburgu i był od 1941 do 1945 jego pierwszym dziekanem.

Po zakończeniu wojny stanął na czele Katedry Chirurgii oraz kierował Szpitalem Polskim im. Ignacego Paderewskiego. W 1946 przybył z wizytą do Polski, przywiózł zmotoryzowaną pracownię rentgenowską jako dar Polonii Amerykańskiej. Rok później wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, zamieszkał w Margarethville w hrabstwie Delaware, gdzie prowadził praktykę lekarską i był konsultantem w zakresie chirurgii w St. Clare’s Hospital.

Zmarł po powrocie z Dublina, gdzie uczestniczył w Międzynarodowym Zjeździe Chirurgów. Początkowo spoczywał na cmentarzu w Margarethville, ale zgodnie z jego wolą 4 maja 1977 jego prochy spoczęły na cmentarzu parafii św. Wojciecha w Poznaniu na poznańskiej Cytadeli. Zgodnie z testamentem bogate instrumentarium chirurgiczne oraz bibliotekę i prawa do sześćdziesięciu prac naukowych zostało przekazane II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej w Poznaniu.