Po wyborach w 1871 roku zaczęły się ukazywać artykuły piętnujące polskich posłów sprzyjających partii liberalnej, oraz apele, w których Miarka prosi o modlitwę w intencji wyzwolenia Śląska od nieprzyjaciół.

W 1872 roku Karol Miarka broniąc ludu śląskiego – nie umiejącego mówić po niemiecku – drukuje list otwarty do Ottona von Bismarcka. W liście domaga się wprowadzenia języka polskiego do szkół. Zatarg z Bismarckiem zwrócił uwagę całego ludu śląskiego na „Katolika” i pod koniec roku zanotowano znaczny wzrost prenumerat.

W związku z tymi wydarzeniami rozpoczęły się liczne prześladowania i procesy. W ciągu dwóch lat przeciwko Karolowi Miarce wytoczono 28 procesów, które finansowo obciążyły redakcję. Władze niemieckie walkę z „Katolikiem” prowadziły przez rozdawanie darmowej prasy przy kopalniach, co spotykało się jednak z bojkotem górników. Skonfiskowano również cały 49. numer pisma. W 1873 roku Miarka, skazany na dwuletnią karę więzienia, oddał pismo w ręce księdza Franciszka Przyniczyńskiego. Pismo nie zmieniło swego charakteru. Nadal ukazywały się w nim artykuły Miarki pisane z więzienia, między innymi deklaracja żądań dla przyszłych posłów z Górnego Śląska. Przyczyniło się to do zwycięstwa partii Centrum w wyborach w tym samym roku. Rok później redakcja „Katolika” przeniesiona została do Mikołowa.