Karl Gustaw von Loewenwolde (ros. Карл Густав Левенвольде) (zm. 30 kwietnia 1735, Räpina) – polityk rosyjski, dyplomata, rosyjski poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny w I Rzeczypospolitej w latach 1733–1734, generał major wojsk rosyjskich, hrabia od 1728. W latach 1718–1719 poseł w Wiedniu.
Życiorys Pochodził ze szlachty inflanckiej. Był generałem-adiutantem cesarza Piotra I, 25 maja 1727 mianowany szambelanem Piotra II. 27 kwietnia 1730 dzięki protekcji Ernesta Jana Birona awansowany do rangi generała-majora i mianowany dowódcą lejb-gwardii Pułku Izmaiłowskiego. Był jednym z najbardziej wpływowych ludzi na dworze Anny Iwanowny. W 1731 mianowany ministrem pełnomocnym przy dworach austriackim i pruskim. 28 maja 1732 otrzymał rangę oberstalmeistra.
W końcu 1732 był głównym architektem porozumienia prusko-austriacko-rosyjskiego, zwanego potocznie traktatem trzech czarnych orłów. Mocarstwa postanowiły nie dopuścić Wettynów lub kandydata francuskiego Stanisława Leszczyńskiego do polskiej korony, wysuwając własnego kandydata, infanta portugalskiego Emanuela Bragançy.