Strukturę i głębię obrazu uzyskiwał poprzez nakładanie laserunków oraz fragmentów o fakturze impastowej. Paleta barwna: Stosowanie kontrastowych zestawień kolorystycznych, w których dominowały odcienie zieleni, głębokie czernie oraz fiolety, służące budowaniu nastroju introspekcji i melancholii. Geometria i deformacja formy: Świadome przekształcanie proporcji ludzkiego ciała poprzez wydłużenie, skręcenie lub spłaszczenie sylwetki, co nadawało postaciom ekspresyjny charakter.

Motywy i tematyka Głównym tematem prac Krauela była kondycja ludzka, często ujmowana w kontekście wyobcowania lub egzystencjalnej izolacji. Cykl „Nur so Köpfe” (Tylko głowy): Seria studiów ludzkiej głowy, pozbawiona cech portretowych konkretnych osób, ukazująca różne stany emocjonalne, takie jak lęk, rezygnacja czy zaskoczenie. Motyw maski: Element kompozycyjny nawiązujący do doświadczeń teatralnych artysty. Maska była wykorzystywana jako narzędzie analizy ról społecznych i ukazywania tożsamości jednostki. Aranżacja światła: Odwołując się do praktyki scenicznej, Krauel traktował mrok jako aktywny element kompozycji, z którego przy użyciu silnego kontrastu wydobywał kluczowe fragmenty i twarze postaci.