w ten sposób tworzy się swego rodzaju drzewo procesów. Każdy proces otrzymuje od systemu operacyjnego odrębne zasoby, w tym odrębną przestrzeń adresową, listę otwartych plików, urządzeń itp.
Skład i zasoby procesu W skład procesu wchodzi: kod programu, licznik rozkazów, stos programu, sekcja danych.
Każdemu procesowi przydzielone zostają zasoby, takie jak: czas procesora, pamięć ram, dostęp do urządzeń wejścia-wyjścia, pliki.
Tworzenie procesów Użytkownik za pomocą powłoki systemowej (ang. system shell) zleca uruchomienie programu, proces wywołujący wykonuje polecenie fork lub jego pochodną. System operacyjny tworzy przestrzeń adresową dla procesu oraz strukturę opisującą nowy proces w następujący sposób: wypełnia strukturę opisującą proces, kopiuje do przestrzeni adresowej procesu dane i kod, zawarte w pliku wykonywalnym, mapuje współdzielone zasoby systemowe w przestrzeń adresową procesu, ustawia stan procesu na działający, dołącza nowy proces do kolejki procesów oczekujących na procesor (ustala jego priorytet), zwraca sterowanie powłoce systemowej.