Stosowano dwie głowice samonaprowadzania: PRGS-1WP pracująca w paśmie A (długość rakiety 4194 mm, masa 301 kg, oznaczenie izdielije 721) i PRGS-2WP pracująca w paśmie A’ (długość 4294 mm, masa 303 kg, oznaczenie izdielije 72). W drugim przedziale była aparatura kierowania i autopilot oraz powierzchnie sterowe. W trzecim przedziale była głowica bojowa odłamkowo-burząca F-27 o masie 90 kg. Silnik rakietowy na paliwo stałe PRD-276 (lub 276M) miał czas pracy 11,5 s i był dwuzakresowy: szybko rozpędzał rakietę rozwijając ciąg ok. 2000 kG, a następnie podtrzymywał lot z prędkością marszową. Prędkość maksymalna wynosiła 850 m/s (3060 km/h), a czas lotu do 90 s. Rakieta w końcowym odcinku lotu wykonywała górkę i uderzała w cel pod kątem 20-30°. Taki tor lotu zapewniał skuteczniejsze porażenie celu i był możliwy dzięki nowemu autopilotowi SUR-273. Wykrycie celów dla rakiety i programowanie głowicy przed odpaleniem zapewniała aparatura Wjuga w podwieszanym zasobniku.
Zasięg zwalczania celów wynosił do 40 km. Przy odpaleniu w locie z dużą prędkością na wysokości 12 km podczas prób zasięg oceniono na 37 km, a przy odpaleniu z wysokości 50 m spadał on do 17 km. Prawdopodobieństwo trafienia z dokładnością do 10 m oceniano na 0,7.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pociski przeciwradarowe Kategoria:Radziecka broń lotnicza