twórcze cierpienie stanowi bowiem motywację do "odgadywania" zapomnianego ładu (aluzja do raju utraconego z Księgi Rodzaju), szczęście jest zaś stanem bliskości jednostki ludzkiej z owym ładem samym w sobie (być może tożsamym z Bogiem). W wierszu XXX napisał autor: "Życie zagadką ci jest, lecz za dni żywota żaden ci duch tajemnicy owej nie rozmota". Z kolei w LV czytamy: "spowiedź moja nie jest spowiedzią niemocy, lecz piekłem, gdzie się w ogniu spiżują prorocy". Lange pozostaje tu pod wyraźnym wpływem filozofii Friedricha Nietzschego, zwłaszcza odnośnie do resentymentu, nadczłowieka oraz podziału na moralność panów i moralność niewolniczą. W koncepcji tej warszawski poeta rozwija ponadto myśl mistyczną epok wcześniejszych, min. "zdobywanie Edenu" Emanuela Swedenborga, "noc ciemną duszy" św. Jana od Krzyża czy barokowe wyobrażenia życia ludzkiego jako wiecznej walki (choćby sonet Mikołaja Sępa Szarzyńskiego O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem).
Miłość Wszystko przyrodzenie Żyje miłością. Tylko syn człowieka Wciąż za nią goni i od niej ucieka.