Ghazan zaczął rządzić za pomocą miejscowych muzułmanów, na czele z wezyrem Raszid ad-Dinem, którzy zaczęli przeciwstawiać się dowolności obciążeń nakładanych na ludność przez mongolsko-tureckie możnowładztwo. Z kolei dzięki ochronie ludności przed nieumiarkowanym zdzierstwem skarb mógł ściągnąć większe podatki (więcej o reformach Ghazana poniżej w sekcji poświęconej instytucjom i gospodarce w państwie Ilchanidów). Ilchan dbał także o poprawienie stanu armii, która podupadła, ponieważ do niższych rangą żołnierzy nie docierały środki przeznaczone na ich utrzymanie przez państwo, zatrzymywane przez wyższych dowódców. Czasy Ghazana to także szereg inwestycji w zakresie budowy dróg, kanałów, karawanserajów i madras. Ten proces utożsamiania interesów ilchanatu z interesem miejscowej muzułmańskiej ludności miał jednak także swoją drugą stronę. Przynajmniej przez pierwsze dwa lata swojego panowania Ghazan prześladował innowierców, burząc świątynie chrześcijan, Żydów i buddystów (mimo że właśnie buddystą był przed swoim przejściem na islam). Potem jednak zaprzestał prześladowań, a nawet zniósł dżizję.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ilchanidzi · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.