Sto lat później Rzym zdecydował się skrócić granicę pomiędzy Renem a Dunajem, a przy tym zaanektować gospodarczo (rolniczo) interesujące tereny Wetterau. Za panowania cesarza Domicjana (81-96) powstał plan wzniesienia umocnień na granicy z Germanią.
Limes Germanicus powstawał w kilku etapach. Najpierw założono prostą sieć posterunków granicznych zlokalizowanych w przesiekach. Około 100 wzniesiono mniejsze drewniane wieże strażnicze otoczone wałami ziemnymi, tak by z jednej wieży widać było dwie sąsiadujące (ok. 800 m). Około 130 r. limes wzmocniono palisadą z przepołowionych pni dębowych. Około 170 zastąpiono dotychczasowe drewniane wieże strażnicami kamiennymi. Po ok. 30-50 latach wymieniono palisadę na wał i rów. W podobny sposób powstawał Limes Raeticus. Tu jednak zamiast palisady, wałów i rowów, wzniesiono od początku mur wysoki nawet do 3 m. Na podstawie różnic w budowie limes, badacze uważają, że prace konstrukcyjne leżały w gestii poszczególnych prowincji.
Poza główną linią limes odkryto inne linie graniczne. Uważa się, że powstały one wskutek regulacji przebiegu granic w czasach rzymskich. Świadczą o tym np. wykopaliska w rejonie Odenwaldu, pokazujące, że granica rzymskich fortyfikacji Odenwaldlimes została przesunięta o ok.