Cormac Ulfada („Długobrody”) lub Cormac mac Airt – na wpół legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Eremona) w latach 254-277, syn zwierzchniego króla Irlandii Arta III Aonfera („Samotnika”) i Echtach, córki kowala Olc Achy (Alchataiga).

Cormac jest prawdopodobnie najbardziej znanym z dawnych zwierzchnich królów i mógł być autentyczną postacią historyczną, chociaż dużo legend przywiązało się do niego. Panowanie jego jest rozmaicie datowane, od II wieku do IV wieku n.e. Mówi się o nim, że za jego panowania w Tarze, siedzibie władców Irlandii, kraj zakwitnął. O bohaterze Fionnie mac Cumhaill przypuszcza się, że żył w czasach Cormaca. Większość historii cyklu Fionna, czyli osjanicznego, umieszcza go podczas panowania Cormaca.

Urodzenie i dzieciństwo Ojcem Cormaca był dawny arcykról Art III mac Cuinn, natomiast matką była Echtach (Achtan), córka Alchataiga (Olc Achy), kowala (albo druida) z Connachtu. Według legendy Olc Acha ugościł Arta noc przed bitwą pod Maigh Mucruimhe. Zgodnie z proroctwem, które otrzymał kowal, że wielka godność pochodziłaby z jego linii, postanowił zaoferować arcykrólowi swą córkę na noc. Tej nocy Cormac miał być poczęty. Następnego dnia Art został pokonany i zabity w bitwie pod Magh Mucruimhe, przez siostrzeńca Lugaida MacConna i jego cudzoziemskich wojowników.