W kolejnych latach Polska skupiła się głównie na zdobyciu również Wołynia. W 1386 syn Lubarta, książę włodzimierski i łucki Fedor Lubartowicz złożył hołd Jagielle i Jadwidze. Król rozpoczął ograniczanie jego władzy: spod władzy Fedora wyłączono część księstwa, zarządzaną przez Fedora Daniłowicza (Ostrogskiego) i zmieniono w bezpośrednie lenno Polski w 1387 odebrano Fedorowi Lubartowiczowi ziemię łucką na rzecz Witolda w 1393 odebrano Fedorowi ziemię włodzimierską na rzecz księcia litewskiego Witolda
W ten sposób Witold zdobył dla Litwy Wołyń, uzyskując ziemię włodzimierską i łucką. Było to wynagrodzenie za opuszczenie przez niego Krzyżaków, uzgodnione między nim a Jagiełłą w podpisanej w 1392 ugodzie w Ostrowie.
Tak więc skutkiem całej serii wojen było zdobycie przez Polskę ziemi halickiej, a przez Litwę – ziemi wołyńskiej.
Przypisy
Bibliografia
Jerzy Wyrozumski: Kazimierz Wielki. Kraków, 2004. .
Kategoria:Stosunki polsko-litewskie (Polska średniowieczna) Kategoria:Stosunki polsko-ruskie (Polska średniowieczna) Kategoria:Stosunki polsko-węgierskie (Polska średniowieczna) Kategoria:Wojny polsko-ruskie Kategoria:Zjednoczone Królestwo Polskie 1320–1386