Pokój w Akwizgranie – traktat pokojowy zawarty 12 stycznia 812 r. w Akwizgranie między cesarzem rzymskim, Karolem Wielkim, a cesarzem bizantyńskim, Michałem I Rangabeuszem, kończący kilkuletni konflikt między państwami o Dalmację, Wenecję oraz przyznanie Karolowi Wielkiemu tytułu cesarza.

Geneza – konflikt bizantyńsko-frankijski (800–812)

Podbój północnej Italii i Istrii oraz najazd na Panonię pod koniec VIII w. doprowadziły do bezpośredniego kontaktu Franków ze strefą wpływów Bizancjum. Koronacja Karola Wielkiego na cesarza rzymskiego, w 800 r., tylko pogorszyła nie najlepsze relacje obu mocarstw. Konflikt dotyczył również stosunków między ludnością romańską miast dalmatyńskich, a ludnością słowiańską poza miastami. Podczas wojen frankijsko-awarskich Słowianie pomagali Frankom, a ludność romańska pozostała przy Bizancjum. Wraz z koronacją Karol Wielki przybliżył się do realizacji swojego celu, jakim było odnowienie antycznego cesarstwa rzymskiego. Władca liczył, że poprzez małżeństwo z bizantyńską cesarzową Ireną uprawomocni swój tytuł cesarski oraz na powrót zjednoczy wschodnie i zachodnie cesarstwo. Plan ten nie powiódł się w wyniku usunięcia Ireny z tronu, w 802 r., i zastąpienia jej przez Nicefora I.