Do tego należy dodać 19 407 osób aresztowanych za pomoc partyzantomEulalio Limia Perez „Resena general del problema del bandolerismo en España después de la guerra de liberación”. Istnieje jednak duże prawdopodobieństwo, że dane te są zaniżone. Brytyjski historyk Antony Beevor szacuje, że tylko w latach 1947–1949, aresztowanych zostało ok. 60 tys. osób pod zarzutem pomocy dla partyzantów.
W 1947 roku rząd frankistowski wprowadził dekret Prawo o bandytyzmie i terroryzmie (Decreto de Ley de Bandidaje y Terrorismo), który legalizował prowadzone do tej pory w warunkach stanu wojennego działania antypartyzanckie. Prawo przewidywało wysokie kary (do śmierci włącznie) za jakąkolwiek pomoc dla działaczy ugrupowań zbrojnych. Prawo pozwalało skazywać pod zarzutem „zbrojnej napaści na władzę” osoby dopuszczające się „zakłócenia porządku publicznego” o charakterze politycznymFranciszek Ryszka, Barbara Gola „Hiszpania”, s. 329. W tym samym roku rząd wprowadził do walki specjalne oddziały antypartyzanckie. Były to doskonale wyszkolone grupy, mające imitować oddziały antyfrankistowskie, tak samo jak oni ubrane i uzbrojone. Przyczyniły się one do rozbicia wielu zgrupowań partyzanckichTomasz Sajewicz „Zapomniana wojna. Anarchiści w ruchu oporu przeciw rządom Franco 1939–1975”, Mielec-Poznań 2005, s. 32.