Henry Charles Keith Petty-Fitzmaurice, 5. markiz Lansdowne KG, GCSI, GCMG, GCIE (ur. 14 stycznia 1845 w Londynie, zm. 3 czerwca 1927 w Clonmel w Irlandii) – brytyjski administrator kolonialny i polityk, pełniący m.in. urzędy gubernatora generalnego Kanady oraz wicekróla Indii, a także zasiadający w gabinetach lorda Salisbury’ego, Arthura Balfoura i H.H. Asquitha.
Życiorys Był najstarszym synem Henry’ego Petty’ego-Fitzmaurice’a, 4. markiza Lansdowne, i hrabiny Emily de Flahaut, córki francuskiego polityka Charles’a Josepha, hrabiego de Flahaut. Wykształcenie odebrał w Eton College oraz na Uniwersytecie Oksfordzkim. 8 listopada 1869 w Opactwie Westminsterskim poślubił lady Maud Hamilton (17 grudnia 1850 – 21 października 1932), córkę Jamesa Hamiltona, 1. księcia Abercorn, i lady Louisy Russell, córki 6. księcia Bedford. Henry i Maud mieli razem dwóch synów i dwie córki: Evelyn Emily Mary Petty-Fitzmaurice (27 sierpnia 1870 – 2 kwietnia 1960), żona Victora Cavendisha, 9. księcia Devonshire, miała dzieci Henry William Edmund Petty-Fitzmaurice (14 stycznia 1872 – 5 marca 1936), 6. markiz Lansdowne Charles George Francis Petty-Fitzmaurice (12 lutego 1874 – 30 października 1914) Beatrix Frances Petty-Fitzmaurice (25 marca 1877 – 5 sierpnia 1953), żona Henry’ego Beresford, 6. markiza Waterford, i Osborne’a Beauclerka, 12.