Historia testów ciążowych Pierwsze testy ciążowe pojawiły się już w egipskich papirusach (Papirus Brugscha). Kobiety, które podejrzewały, że mogą być w ciąży, skrapiały swoim moczem ziarna jęczmienia i pszenicy. Według niektórych egiptologów, mogły to być ziarna orkiszu. Jeśli ziarna kiełkowały oznaczało to „pozytywny wynik testu”. Dodatkowo dany „test” określał płeć przyszłego dziecka. Gdy kiełkował jęczmień oznaczało to, że urodzi się chłopiec, a gdy pszenica to dziewczynka. W XX wieku sprawdzono, że metoda ta była poprawna w 70%. W krajach rozwijających się, istnieją próby wdrożenia tej metody w hodowli bydła.
W średniowieczu Haly Abbas (zm. 982–994) opisał podobną metodę diagnostyczną, z tą różnicą, że polecał zastosowania trzech pojemników na mocz: z ziarnami pszenicy, jęczmienia i rośliny strączkowej. Autor nie opisał, jak należało identyfikować wynik testu. W tym samym czasie, w Europie, główną metodą diagnozy było obserwowanie zmian w wyglądzie (np. tekst Signa pregnationis jako objaw ciąży wymienia zieloną barwę białek oczu) oraz pulsujący ból brzucha i pleców czy zatrzymanie menstruacji. Ta sama praca opisuje, że kobiety w ciąży wykazują "apetyt na okropne potrawy". Wśród nich wymieniano węgiel czy ziemię.