Według niego należało zaatakować legiony w trakcie marszu, kiedy zaskoczone nieoczekiwanym atakiem nie będą mogły sformować szyku bitewnego. To pozwoliłoby na zdobycie i zniszczenie taborów. W żadnym wypadku Wercyngetoryks nie przewidywał wciągnięcia swych oddziałów w regularną bitwę z Rzymianami. Plan został przyjęty jednogłośnie i już następnego dnia Galowie w trzech kolumnach złożonych z samej jazdy ruszyli w kierunku rzymskiego obozu, zaś oddziały piechoty zostały rozmieszczone przed obozem jako jego ubezpieczenie. Wódz galijski umieściwszy dwa oddziały na skrzydłach, nakazał, by oddział jazdy znajdujący się w centrum powstrzymał gwałtownym atakiem marsz rzymskiej kolumny od czoła. Widząc zbliżających się Galów Gajusz Juliusz Cezar również podzielił swe siły na trzy części i rozkazał uderzyć na nieprzyjaciela.
Według dzisiejszych ustaleń bitwa rozegrana została ok. 6 km od Dijon. Zaczęła się jednocześnie w trzech miejscach starciem jazdy Galów z Rzymianami. Tylko, że ci ostatni wbrew przewidywaniom Wercyngetoryksa zamiast się bronić przeszli do frontalnych ataków na zagrożonych odcinkach kolumny marszowej. Okazało się, że legiony szły w ubezpieczeniu i były gotowe do natychmiastowego odparcia ataku.