Oswojone wyderki orientalne i wydry gładkowłose już od wczesnego średniowiecza wykorzystuje się w Azji do łapania rybGudger, E.W. (1927) – Fishing with the Otter. American Naturalist, 61:193-225..
Systematyka W oparciu o cechy morfologiczne poszczególnych gatunków w rodzinie Mustelidae wyróżniano początkowo od czterech do siedmiu podrodzin. Pocock (1921) wyróżnił ich aż piętnaście. Jednym z bardziej popularnych podziałów był system proponowany przez Simpsona (1945), wyróżniający pięć podrodzin: Lutrinae (wydry), Melinae (borsuki), Mellivorinae (ratele), Mephitinae (skunksy) i Mustelinae (łasice właściwe).
Dzięki badaniom molekularnym ustalono, że tak rozumiane Mustelidae stanowią takson parafiletyczny. Skunksy i teledu (Mydaus spp.) wyodrębniono do rodziny Mephitidae.
Pozycja taksonomiczna pozostałych gatunków jest ciągle tematem dyskusji.
Do łasicowatych należą następujące podrodziny: Taxidiinae – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Taxidea taxus – borsucznik amerykański Mellivorinae – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Mellivora capensis – ratel miodożerny Melinae Guloninae Helictidinae Ictonychinae Mustelinae – łasice Lutrinae – wydry