W jego skład wchodziły mapy katastralne w skali 1:2880 stworzone metodą pomiaru stolikowego. Częścią zawierającą dane opisowe były arkusze posiadłości gruntowych. Dla umożliwienia poruszania się w zbiorach danych istniał skorowidz parcel oraz protokół właścicieli. Na terenie Polski w zasadzie mapy sporządzone były w układzie współrzędnych o punkcie zerowym w miejscu kopca Unii Lubelskiej we Lwowie. Jedynie na nieznacznych południowych obrzeżach istniały mapy w układzie tzw. węgierskim. Do dziś mapy pochodne mapom katastru austriackiego stanowią podstawę dla mapy ewidencji gruntów i budynków, szczególnie na terenie powiatów gorlickiego, żywieckiego, nowotarskiego, zakopiańskiego. W katastrze austriackim mamy trzy układy: układ lwowski z punktem przyłożenia na Wysokim Zamku (Lwów) (obejmował woj. rzeszowskie, krakowskie, bez powiatów miechowskiego i olkuskiego oraz Spisza i Orawy), układ wiedeński – punkt przyłożenia to kościół Św. Szczepana (błędnie określany w literaturze jako św. Stefana ze względu na historyczne problemy z tłumaczeniem w języku polskim) (powiat cieszyński, bielski) oraz układ węgierski – punkt przyłożenia obserwatorium astronomiczne Gallerthy’ego – Budapeszt (Spisz i Orawa).