Czasy radzieckie Po rewolucji październikowej nie zaprzestał wykładów na Moskiewskiej Akademii Duchownej, z którą związany był do 1926, jednocześnie w latach 1918–1920 pełniąc funkcję sekretarza naukowego w Komisji ochrony zabytków i historii sztuki Ławry Troicko–Sergiejewskiej. Od 1920 pracował w zakładach „Karbolit” zajmujących się produkcją plastiku, a od 1921 był profesorem w Katedrze Analizy Przestrzeni. W 1927 został redaktorem Wielkiej Radzieckiej Encyklopedii technicznej, w tym też okresie prowadził ożywioną pracę naukową głównie z zakresu elektrotechniki i w 1928 objął kierownictwo nad Wszechzwiązkowym Instytutem Elektrotechnicznym. 5 stycznia 1930 awansował na pomocnika dyrektora do spraw naukowych tegoż instytutu, a 4 maja 1932 został członkiem Komisji do spraw standaryzacji znaczeń, terminów i symboli przy Radzie Pracy. W latach 20. XX wieku opatentował 12 swoich wynalazków, głównie z dziedziny chemii i elektrotechniki, w tym olej do maszyn Dekanit (1927).